جايگاه علمى و عملى علامه طباطبايى در جامعه ما تولد علامه همزمان با انقلاب مشروطيت و رحلت ايشان 3 سال پس از پيروزى انقلاب اسلامى است . در حقيقت ايشان ميان دو انقلاب ، شاهد تحولات سياسى ، فكرى ، اجتماعى . . . پديد آمدن بدعت‌ها ، انحرفات ، اعوجاج هانه تنها در ايران كه در جهان اسلام بود . رشد غربگرايى ، غربزدگى ، بازگشت به ايران باستان و اسلام ستيزى در دوران پهلوى ، رشد و گسترش انديشه كمونيستى و ماترياليستى ، خصوصاً دهه‌هاى ( 1350 1320 ) تلاش و كوشش جريانات انحرافى و استعمارى از قبيل وهابيگرى ، درويشگرى ، بهائيگرى ، كسرويگرى . . . ترجمه و نشر آثار دانشمندان ملحد و ضد دين از اروپائى و امريكايى در ايران و ترويج و تبليغ آن براى انحراف نسل جوان حاكميت حكومت ضد اسلامى خاندان پهلوى ( 1357 1299 ) و در نهايت وضعيت فكرى حامعه كه مىبايست نه تنها پاسخ به شبهات ، سئولات ، ابهامات ، االقائات مكاتب و جريانات داده شود ، كه نسل حوزه‌هاى علميه و طلاب را براى پاسخگويى به مقتصات زمان آماده نمود و ترسيمى منطبق با قرآن ، مكتب اهل‌بيت ( ع ) به جامعه ارائه داد تا تبليغات و نشريات مخالفان ، منتقدان ، معارضان ، معاندان خنثى شود ، از سوى ديگر « تعاليم اسلام » و مبانى فلسفه و اصول رئاليسم اسلامى » در اختيار نسل جوان قرار گيرد . خصوصاً جريان وهابيت ، اخباريگرى ، كسروىگرى ، . . . عليه كليت اسلام ، قرآن ، تشيع فعال شده و مراكز شرق شناسى در انگليس ، اروپا ، امريكا ، اتحاد جماهير شوروى . . . به نفى فرهنگ ، تمدن ، ايدئولوژى ، انديشه سياسى اسلام پرداخته و به نام « تاريخ شرق » ، « تاريخ تمدن » ، « تاريخ ايران باستان » ، « تاريخ ايران در دوره ميانه ( صدر اسلام تا مشروطيت ) كتبى سراسر تحريف و با اهداف استعمارى منتشر و حتى عليه اسلام ، قرآن ، پيامبر ( ص ) و اهل‌بيت ( ع ) منشوراتى داشتند و اين همه را بايد حوزه‌هاى علميه ، علماء . . . پاسخ مىدادند كه علامه در حد توان ، امكان ، موقعيت از عههده اين رسالت برآمد . خصوصاً علامه در تربيت و رشد و بالندگى شاگردان موفق بودند . بيشترين شاگردان ايشان محضر امام خمينى را هم درك نمودند . لذا مىتوان گفت : شاگردان حضرت امام و علامه در بسيارى موارد مشترك بودند . علامه طباطبايى در دو قلمرو : نشر كتب اسلامى / فلسفى ، تفسيرى ، عرفانى ، اجتماعى ، سياسى علامه فعاليت خود را آغاز و در انتشار كتب از « كل به جزء » تفسيرالميزان را در 20 جلد نگاشت كه در حقيقت متن درسى بود براى فضلاى حوزه و ديگر « اصول فلسفه » را